Toen mijn zusjes en ik klein waren, en mijn moeder wel eens thuis werkte, riep ze vaak: “Ik ben er niet!”

‘Ik ben er niet!’, betekende dat ze er wél was. Ook al was ze aan het werk.

Bij mij gebeurt het andersom. Dan zit ik zo diep in een tekst, of in mijzelf, of in een 6:19 InDesign document, dat ik vergeet om de mensen om mij heen te horen.

“Con-táct” roepen ze dan. Con-táct.

Zoals Brigitte Bardot dat deed.

Maar ik hoor ze niet.

Totdat ik, uren later, een donker huis binnen loop.

“Ik ben er wel!” roep ik dan.

Ik ben er wel!

Ik ben er wel!